Categorieën
Brieven

Vrijheid en veiligheid

Tussen 8 en 18 juli heb ik me voor het eerst in ongeveer anderhalf jaar weer veilig gevoeld. We waren niet in Nederland. Vandaag zijn we weer terug en beginnen we opnieuw aan onze isolatie. Want met de huidige Nederlandse cijfers willen we met mij, met onszelf, met onze dochter en andere mensen gewoon geen risico nemen.

De dag dat onze dochter vakantie kreeg zijn we vertrokken naar Milaan, de familie van mijn man woont daar en mijn schoonmoeder heeft het appartement van nonna na haar overlijden gewoon aangehouden, dus we hebben altijd een plek om naartoe te gaan. Als ik vanwege mijn gezondheid niet elke paar weken in Nederland in het ziekenhuis moest zijn, waren we al veel eerder gegaan en veel langer gebleven.

Milaan, denk je dan, Italië, daar is het toch juist zo misgegaan?

Ja, dat klopt, in de eerste golf was het daar helemaal mis en in tegenstelling tot Nederland hebben ze daar ervan geleerd, hebben ze een vast en logisch systeem van maatregelen waar mensen zich ook goed aan houden en is de Italiaanse maatschappij er één die echt rekening houdt met de zwakkeren.

Maskers

Het eerste dat ons opviel toen we de stad inreden was dat zo veel mensen op straat maskers droegen, en hoeveel van hen FFP2 droegen. Op straat.
De buiten-maskerplicht was afgeschaft, wisten we, want ze zaten in de minst strenge maatregelen. In Italië geven ze kleurcodes aan de maatregelen. Wit, geel, oranje en rood.

Wit zijn de minste maatregelen, daarmee mag je binnenin restaurants zitten met max 6 mensen per groep, buiten met zo veel als je wil (mits afstand) en hoeven maskers buiten niet meer. Ook mogen alle stoelen in de metro/bus/tram gebruikt worden als het code wit is.

Uiteraard zijn maskers overal binnen verplicht voor iedereen vanaf 6 jaar, al dragen veel jongere kinderen ze ook. Je bent ook verplicht je masker correct te dragen.

Bij de bushaltes en in de metro’s hangen mooie posters ‘voor jezelf en anderen, steek je neus er in’ wat ook in het Italiaans zowel ‘bemoei je er mee’ als ‘je neus is onderdeel van je ademhalingsstelsel’ betekent. En inderdaad, mensen spreken elkaar er op aan als maskers incorrect gedragen worden.

poster bij tramhalte waarop aangegeven wordt hoe een masker correct gedragen moet worden

Hulp voor kwetsbaren

Er zijn in Italie ook geen wappie-uitzonderingen op de maskerplicht, als je te ziek bent/niet kan ademhalen met een masker op, dan moet je er voor zorgen dat je niet in winkels etc komt, want dat is dan voor jou echt niet veilig. Daar staat tegenover dat echt iedere winkel gratis bezorgt voor ouderen, zieken, zwangeren en mensen met babies. Als je gezond bent kan je betalen voor het bezorgen of het gratis in de winkel afhalen, maar als je kwetsbaar bent gebeurt dat gratis.
Er zijn ook mooie nieuwe concepten bedacht om het mensen zo makkelijk mogelijk te maken om veilig en contactloos boodschappen te doen. Zo is er om de hoek van ons huis daar een ‘esselunga locker’ locatie. Echt super tof. Het zijn koelkast- en ongekoelde lockers die je opent met een QR code die je krijgt nadat je je boodschappen besteld hebt. Je geeft aan hoe laat je je boodschappen wil ophalen en de winkel zorgt dat even voor die tijd je spullen in de locker zitten. Wat gekoeld moet in een koelkast, wat juist niet gekoeld moet in een gewone. Je kan dus ECHT contactloos je boodschappen doen.

winkelpand waarin boodschappen bezorgd kunnen worden in koelkast of reguliere lockers voor contactloze bezorging waarvoor je niet thuis hoeft te blijven.
uitleg van de werking van de boodschappenlockers

Toegangsbeleid

Bij elke winkel, ieder restaurant, iedere tram etc die je maar binnenkomt staat duidelijk aangegeven hoeveel mensen er maximaal naar binnen mogen. Is het vol dan is het vol, geen mits, geen maar, geen ‘dit kind is maar 3’ gewoon vol is vol en wachten tot er weer plek is.

Dat wachten gebeurt in een rij met voldoende tussenruimte. Op plekken waar het druk kan worden staat aangegeven waar je mag staan, met stickers op de grond, maar er is niet vaak zo druk dat dat nodig is. Bij sommige drukkere winkels telt de portier niet alleen hoeveel mensen er in en uit gaan, maar neemt hij ook contactloos je temperatuur op.

Uiteraard zijn in- en uitgangen strikt gescheiden en bij de ingang staat altijd een fles met hand desinfectie spul, bij de uitgang vaak ook.

Kinderen

Wat erg opviel is hoeveel zorgen men zich maakt over kinderen. En dan niet zoals in Nederland of ze al hun clubjes wel kunnen en zo, maar dat kinderen nog niet beschermd zijn. Meerdere mensen gaven in gesprekken aan dat de kinderen de reden zijn dat we allemaal maskers moeten

blijven dragen voorlopig. Totdat zij ook gevaccineerd kunnen worden moeten we alles doen om de verspreiding zo veel mogelijk te voorkomen. Dat betekent ook dat bij kinderactiviteiten de regels wel wel strenger zijn.

Alle aanwezige kinderen dienen binnen ten alle tijden een masker te dragen dat goed past en hun mond en neus correct bedekt. Alleen kinderen mogen naar binnen en ieder kind wordt getemperatuurd voor het naar binnen gaat. Alleen voor eten en drinken gaat het masker af en dat doen ze dan ook buiten, met afstand onderling.

De binnenruimtes waar de kinderen zijn worden continu geventileerd en iedere dag volledig gedesinfecteerd. Kinderen wordt heel regelmatig opgedragen de handen te wassen danwel te desinfecteren en mocht een kind symptomen hebben of tijdens de aanwezigheid ontwikkelen dan moet het kind onmiddellijk opgehaald worden. Met die regels durften we het ook aan om onze dochter een dagje naar een lokaal zomerkamp te sturen. Ze heeft grote lol gehad en voelde zich veilig.

Toen ik vroeg of ze dan in Nederland ook weer naar school zou durven vroeg ze of de kinderen op school ook maskers zouden dragen en ze buiten zouden eten. Toen het antwoord nee was, vond ze dat erg verdrietig, want dan zou ze dat echt niet durven.

Menselijke interactie

Wat opviel  in Milaan, in een maatschappij waar men de maskers algemeen gebruikt, is hoe fijn het is dat menselijke interactie er ook met dat masker nog steeds is. Vreemdelingen die een praatje met onze dochter aanknoopten. ‘Mama, je kan zien dat ze aardig zijn, je ziet aan hun ogen dat ze lachen of hoe ze het bedoelen, daar hebben ze geen mond voor nodig!’ In Nederland had ze al anderhalf jaar geen intereactie met vreemdelingen gehad en 99% van het contact dat ze met anderen had was via de laptop. In Nederland hoor ik dat die maskers voorkomen dat kinderen zich normaal sociaal en emotioneel kunnen ontwikkelen omdat ze geen contact met anderen hebben, maar in Milaan zag ik dat juist die maskers het mogelijk maakten om gewoon oppervlakkig, leuk contact met vreemdelingen te hebben.

Positieve verbazing

De hele (anderhalve) week was een verbazing na de andere, in positieve zin. De bussen waar ‘completo’ op stonden en dus alleen stopten als er weer mensen uit moesten, want vol is vol; de hangjongeren in het park, op afstand met maskers; het gemak waar je letterlijk overal goedkoop FFP2 maskers en goed passende kindermaskers kan kopen; de mensen die op straat het masker even naar beneden trekken voor meer comfort maar zodra ze bij een ander in de buurt komen het masker weer netjes over hun neus trekken; de kapper die wegwerp handdoeken gebruikt en FFP2 maskers draagt en verwacht; het algehele gevoel van veiligheid.
In een stad met 5 miljoen inwoners waren op de ergste dag dat wij er waren 78 besmettingen en daar maakten mensen zich wel zorgen over, want zowel de R als het %positief ging weer richting 1 en dat is niet ok.

Vrijheid

Het meest bijzonder was het gevoel van vrijheid. In Nederland klaagt iedereen inmiddels al 1,5 jaar over gebrek aan vrijheid en terwijl er daar veel meer maatregelen zijn is er daar oprecht echt veel meer vrijheid voor iedereen. Ik moest er de eerste dag van huilen en toen we weggingen opnieuw. We zitten nu weer thuis, weer vast, weer opgesloten.

In het land dat zo’n grote bek heeft over hoeveel beter we zijn dan alle andere plekken, zitten mensen als ons gezin inmiddels al anderhalf jaar opgesloten terwijl in landen die door GGD en RIVM mensen als achterlijke halve derdewereldlanden weggezet worden vrijheid en veiligheid heerst.

Ik ben net thuis, maar ik wil nu al terug naar Milaan.

Nawoord

Nog een paar leuke foto’s er achteraan ter illustratie. Zie hier de straatmuzikant die zag dat ik op afstand een foto van onze dochter en hem aan hem maken was en zijn masker opzette zodat ze naast hem kon komen staan.

dochter en straatmuzikant voor de Duomo van Milaan
Foto van dochter met straatmuzikant van een afstandje

Altijd volle handdesinfectiestations in de bussen en trams, en iedereen gebruikte ze als ze binnenkwamen. Aangezien het code wit was mochten alle plekken bezet worden, maar mensen verspreiden zichzelf uit zichzelf zo veel mogelijk door bus/tram.

een handdesinfectiestation in een stadsbus

Net nadat Italië Europees Kampioen werd hadden we in onze wijk aan de buitenrand van het centrum in plaats van een boel juichende en elkaar omhelzende mensen op straat gewoon vreselijk veel toeterende auto’s en mensen die riepen, maar elkaar niet omhelsten.
Het feest en de felicitaties waren er, ook de volgende dag, maar wel op afstand.

Ook buiten in speeltuintjes hield iedereen gewoon voldoende afstand, ook de kinderen. Maar 1 gezin op een bankje. Elkaar ruimte geven om ergens langs te kunnen. Ook voor kinderen was het vanzelfsprekend. Iedereen wil veilig kunnen spelen en iedereen kent wel iemand die …. 😢

kinderspeeltuin in een van de grote parken in Milaan

* Op 20 juli 2021, de datum waarop ik dit artikel gepost heb, zijn helaas de cijfers in de touristische gebieden van Italie alweer de verkeerde kant op aan het gaan. Vergeleken met de situatie in Nederland is het nog steeds veel beter, maar de verwachting is dat de maatregelen daar ieder moment weer aangescherpt zullen worden omdat toeristen nieuwe brandhaarden veroorzaken en de Delta variant gewoon heel hard gaat.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *